Rampenwens na ’53

Uit de verhalen van mijn moeder:

Bij de ramp in 1953 was bij het huis van Opoe aan de Nieuwendijk de schuur weggespoeld. De verzekering dekte de schade en een mooie, solide schuur verving het oude kotje, wat bij de familie leidde tot de uitspraak:

“Geef ons heden ons dagelijks brood, en om het jaar een watersnood”

Huis van Opoe aan de Nieuwendijk
Huis van Opoe aan de Nieuwendijk

Voor de hand liggende oplossing voor bezuiniging in Vlissingen…

december 2014

Zondagavond, dus naar mama in Ter Reede. Ik was vroeg, mama was niet op haar kamer. Ze was bewust in de huiskamer gebleven omdat ze geen zin had om tv te kijken. Alle andere bewoners hadden dat wel en waren na de laatste hap meteen weggerold.

Net na Annie en Bernard haar vroegen of ik vanavond nog zou komen, stapten wij (Bobby en ik) binnen. Na de snuffelronde door Bobby gingen we naar haar kamer. Ik dacht:  meteen tv aan, het liep immers tegen 8 uur en dan heeft ze een vaste afspraak met Annegeer op TV1. Maar nee, eerst bijkletsen. Het normale ritueel: “hele week ziek, gespogen, veel op bed gebleven en vandaag voor het eerst weer eens lekker gegeten.”  Waar of niet, ze was ziek geweest en nog wat pips.  Maar Bernard had die middag met gewandeld. “En niet zomaar een rondje, maar door de hele wijk!”

“Laten we maar naar beneden gaan en thee drinken”. Vest mee, want misschien kunnen we nog wel even buiten zitten. Op het terras was het heerlijk. Het werd al wat schemerig en op een paar verzorgster na was het verder leeg. Buiten het geklater van de dames, hoorde je  alleen het gekletter van de fontein. “Het is hier altijd zo rustig hier, ik kom er helemaal van bij”.

En dat was letterlijk. Zat ze boven nog voorovergebogen en sprak ze onsamenhangend en brabbelend, hier werd ze helder en ging over op de orde van de dag. De handen waren weer slank, op de bobbels na, maar wel een pijnlijke arm. “Die mag ik niet gebruiken van de dokter”.  Ook de thee deed haar wonderen en stil genoten we van de vallende avond. Vanuit enkele openstaande ramen klonken verschillende muzieksoorten en vogeltjes vlogen fluitend rond de vijver. Ik vertelde dat ik in Amsterdam was geweest en voor haar huis had gestaan. Dat riep herinneringen op naar de tijd dat ze in de Van der Spekstraat op zolder inwoonde bij de broer van opa Broers. Daarvoor woonden ze in de Safatiestraat, maar de huur was daar wel erg hoog. De vorige filiaalhouder had dat wel kunnen betalen door geritsel met de voorraad. De oom en tante hadden kamers over en waren verplicht inwoning te nemen. Dat kwam hen goed uit.

Na een half uurtje was de koek op en gingen we weer naar boven. Ze had iets gelezen of gezien dat op tv zou komen en dat ik leuk zou moeten vinden. Maar omdat de stekker van de kabel in de muur weer kapot is gereden bij het verplaatsen van het bed, kon ze minder kanalen ontvangen. Wat ik zou moeten zien kon ze niet vinden en helaas ook geen zondagsavondconcert, dus, omdat ook Mezzo tot de door de kapotgereden stekker niet meer te ontvangen kanalen behoord. “Moet je meteen Gerrit bellen hoor, die komt altijd even langs als hij uit school komt. Kan hij het meteen maken”.

Dus beven we uiteindelijk hangen bij Ranking de Stars. Toen ene Freek in beeld kwam: “Kijk: die Freek werkt hier ook, hij heeft pas zijn baard laten staan. Vooral op tv 1 zie je veel BN’ers die hier als vrijwilliger werken. Net als de burgemeester van Vlissingen en veel mensen van het stadhuis doen die hier vrijwilligerswerk. Zo zie je ze op tv en zo staan ze hier de volgende dag je bed op te maken!”

En zo is in haar beleving het bezuiningsprobleem op gebied van de zorg van de gemeente Vlissingen ook weer opgelost!