Knuffelhond

“Wat een mooie hond!!”

Met de fiets dwars over de Nolledijk blokkeerde ze het doorgaand wandelverkeer met haar felgele mama-fiets, wapperende bloemetjesrok onder haar windjack. De ogen onder het grijze bobkapsel priemen vriendelijk door de ronde brillenglazen.

“Dank u wel” en ik probeer haar te passeren. Dat lukt niet, omdat ze het voorwiel van haar fiets voor mijn voeten plant De buigt naar me, of ze wil fluisteren, maar vertrouwd me luid toe:

“Wat ik zo leuk vindt, is die honden met een knuffel! Van een kind! Verloren door en kind”

“Nou, mevrouw, mijn hond en veel anderen hebben een knuffelbeest”

Ze kijkt me aan, stapt op en fietst schaterend van de lach richting de Boulevard.

“Ja, ja! een hond met een eigen knuffel!!!